De luxe-suites

een legende?

Een bekende liefhebber...  Alexandre Dumas

Hij hield zó veel van de Cavaillon-meloen dat hij ze als betaalmiddel gebruikte – en dat is geen stadslegende!

Hoe verrassend het ook lijkt, officiële documenten vertellen het verhaal van de getalenteerde en ietwat hebzuchtige schrijver Alexandre Dumas en zijn band met de stad Cavare en haar beroemde productie van komkommerachtigen.

Toen de gemeentelijke bibliotheek in 1864 zijn werken, waaronder De Drie Musketiers en De Graaf van Monte-Cristo, aan haar collectie wilde toevoegen, vroeg Dumas niet om geld, maar om een levenslange lijfrente… in meloenen. Hij bepaalde zelf de precieze voorwaarden, die vervolgens werden goedgekeurd door de gemeenteraad.

Tot aan zijn dood in 1870 kreeg hij maandelijks, op een vaste datum, een meloen toegestuurd. In ruil daarvoor schonk hij zijn volledige gepubliceerde oeuvre. Hij schreef:

“Heb de vriendelijkheid om de heer Tourel, uw geachte burgemeester, te vertellen dat ik één voorwaarde stel aan deze schenking. Als de stad Cavaillon mijn boeken waardeert, houd ik van haar meloenen. Ik wens dat ik, bij gemeentelijk besluit, een levenslange lijfrente van twaalf meloenen per jaar ontvang.”

In zijn Grand Dictionnaire de Cuisine prees hij de vrucht nog eens:

“Ik heb maar één wens: dat mijn boeken altijd dezelfde charme behouden voor de inwoners van Cavaillon als hun meloenen voor mij. Zo kan ik zowel mijn dankbaarheid betuigen aan mijn goede vrienden in Cavaillon als hun meloenen in heel Europa roemen als de beste die ik ken.”